Paul Isphording

Mijn interesse gaat steeds weer uit naar de verbeelding van de ruimte.

Een ruimte bewoond door objecten die haar vormgeven op een wijze die ik alleen maar kan vermoeden of die ik mij herinner?

De objecten of motieven zelf zijn van ondergeschikt belang, des te belangrijker zijn ze in relatie tot elkaar en tot de hen omringende ruimte. Geen van deze elementen of verbinding daarvan heeft een status quo.

Het is een ruimte die zich altijd weer buiten bevindt en die ik daarom landschap noem. Het is een landschap dat door de objecten, verschuivend voor en door elkaar, enerzijds de illusie van ruimte oproept, anderzijds tegelijkertijd een raster of structuur blootlegt, waardoor de beschouwer het kan ervaren als een drager, een ding, een papier met verf, inkt of houtskool.


© Paul Isphording 2015